பணம் பரம்பரையாக வருவதல்ல, மனப்பாங்கினால்…

தி இந்து:செவ்வாய், செப்டம்பர் 9, 2014

ஏழ்மையாக மடிவதும் செல்வத்தோடு வாழ்வதும், வாழ்க்கையில் அவரவர் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிகளை பொறுத்தது. நூலாசிரியர் தெள்ளத் தெளிவாக கேள்விகளை கேட்டு பதில்களையும் அளிக்கிறார். ஏழைகள் உணவுக்காக வெகுதூரம் நடப்பதும், பணக்காரர்கள் உண்ட உணவு செறிப்பதற்காக நடப்பதும் வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகள். ஆனால் பணம் என்னும் விதையை விதைத்து அது வளர்ந்து மரமாக, அதை தனதாக்கி கொள்வதில்தான் ஒருவருடைய திறமைகள் வெளிப்படும்.

ஏழையாக பிறப்பது அவரவர் குற்றம் அல்ல, ஆனால் ஏழையாக இறப்பது அவரவர்களே தேடிக்கொள்ளும் தவறான அணுகுமுறை மற்றும் முடிவு என்பது ஆசிரியர் கூற்று.

பணத்தை பெருக்கக் கூடிய முறைகள் நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. ஆனால் நூல் ஆசிரியர் விவரிக்கும் பொழுது அந்த அறிதல் தெளிதல் ஆகிறது. உதாரணமாக வால்ட் டிஸ்னி என்ற கார்ட்டூனிஸ்ட் மிகவும் வெற்றி பெற்றதாக நாம் அறிகிறோம். ஆனால் அவர் அடைந்த தோல்விகளும் அவருடைய மனப்பாங்கும் வெற்றிக்கு படிக்கட்டுகளாக அமைந்தது என்பதை தெளிவாக குறிப்பிடுகிறார். 

பத்து வயதில் புகைப்படங்களை விற்றார், தின்பண்டங்களையும், பத்திரிக்கைகளையும் தொடர்வண்டியில் விற்றார். 22 வயதில் திவால் ஆனார். முதல் இரண்டு பேசாத அசைவூட்டி (animation) படங்களை விநியோகஸ்தர்கள் வாங்க மறுத்தனர். மூன்றாவது இசையுடன் கூடிய பேசும் அசைவூட்டு படங்கள் அவரது வாழ்க்கையை புரட்டிப்போட்டது.

குடும்பத்தாரும், நண்பர்களும் ஒட்டு மொத்தமாக எதிர்த்த போதும் கேலிச்சித்திர கதாபத்திரங்களை அசைவூட்டி படமாக்கி வெளியிட்டதில் ஏராளமான பொருள் ஈட்டினார் என்பது வரலாறு. எனவே பணம் என்பது பரம்பரையாக வருவது அல்ல. ஒவ்வொருவருடைய மனப்பாங்கும் அவர்கள் வாழ்க்கைக்கும் தொழிலுக்கும் அளிக்கும் மரியாதையும் பணத்தை பெருகுவதற்கு உதவும்.

திருபாய் அம்பானி ’முடியாது’ ’இல்லை’ என்ற சொல்லை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தவர். எதிர்பார்த்த முடிவுகளை அடைவதில் சமர்த்தர். பொருளாதாரத்தில் மத்திய தர குடும்பத்தை சேர்ந்த அவர் எதிர்கொண்ட பிரச்சினைகளும், மனிதர்களும் கணக்கிலடங்காதது. உலக வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டபோது அவரிடம் பணமோ, தொழில்நுட்ப தெளிவோ, வல்லுநர்களோ கிடையாது. ஆனால் சரியான மனப்பாங்கு மற்றும் தொலைநோக்குப் பார்வை காரணமாக பணம் குவிந்தது.

யார் ஒருவர் சாதாரண பிரச்சினைகளை பூதாகரமாக்கி கற்பனையில் திளைக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு வெற்றியோ, பணமோ எட்டா கனி. பிரச்சினைகள் இல்லாத மனிதர்களோ, தொழிலோ கிடையாது. வெற்றியாளர்களும், செல்வத்தை குவித்தவர்களும் தீர்வை நோக்கி பயணித்தார்கள். மற்றவர்களோ தங்களுடைய பணிகளை சரிவர, திறம்பட செய்யாததற்கான காரணங்களை கூறி தங்களை தாங்களே மன்னித்தார்கள்.

ஜே.கே. ரோலிங் (Harry Potter) என்பவர் தன்னுடைய முதல் புத்தகத்தை வெளியிடும்போது தன் பெண் குழந்தையை வளர்ப்பதில் தீவிரமாக இருந்தார். ஆனாலும் அவர் குழந்தையோடும் எழுத்தோடும் போராடி, முடியாது என்ற பதில்களை விழுங்கி வெற்றியை தொட்டார் என்பது வரலாறு. வெற்றிக்கு உறுதியான நிலைப்பாடு இன்றியமையாதது. உறுதியான நிலைப்பாடு உள்ளவர்கள் வெற்றியை என்றேனும் அடைந்தே தீருவார்கள். இன்றைய தினம் அத்தனை நாவல்களிலும் உலகத்திலே அதிக அளவு செல்வத்தை குவித்தவர் இவரே ஆவார்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் தத்தெடுத்த வளர்ப்பு பிள்ளை. கல்லூரிக்கு பணம் கட்ட இயலாதவர். ஆனால் அவருடைய நிலைப்பாடும், தெளிவான தொலைநோக்கும் செல்வத்தை குவித்தது. முடியுமா என்ற மலைப்பை முடித்துக் காட்டியவர். குழப்பமான, கடினமான நடைமுறைகளை எளிதானதாகவும், சிக்கனமானதாகவும் மாற்றி உறுதியான நிலைப்பாடு, தொலைநோக்கு பார்வை, சாதிக்க முடியும் என்ற மன உறுதி மற்றும் எவரும் தொட முடியாத சிகரத்தை தொட்ட சிறப்பு அனைத்தும் ஏழையாக மடிவதற்கு அல்ல, செல்வத்தோடு வாழ அவரே தேர்ந்தெடுத்த வழிமுறை. நாராயணமூர்த்தி செல்வத்தை தங்களைத் தேடி வரச்செய்தார். யாரும் நம்பிக்கை கொள்ளாத காலத்தில் தன் திறமை மீது நம்பிக்கையும் நாட்டில் உள்ள ஏராளமான பொறியாளர்களின் திறமையும், முன் எப்போதும் இல்லாத வெற்றி அடைய வழிகாட்டும் என்று தீவிரமாக நம்பினார். வெற்றி அடைந்தவர்களும், செல்வத்தை குவித்தவர்களும் சவால்களை கண்டு ஓடி ஒளிவதில்லை. எத்தகைய கடின இலக்கையும் எதிர்கொண்டு முடியவே முடியாது என்ற சூழ்நிலையில் விட்டு விலகுதல் தோல்வி எனப்படும்.

சச்சின் டெண்டுல்கர் கிரிக்கெட் உலகில் யாரும் எட்ட முடியாத சிகரத்தை தொட்டவர். அவருடைய விளையாட்டு திறமை முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாக அனைவரும் முடிவுரை எழுதி காத்திருந்தனர். இந்நூலின் ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளதை போல விடாமுயற்சி, தன்னம்பிக்கை மற்றும் ‘வெல்பவர்கள் விட்டு ஓடுவது இல்லை, விட்டு ஓடுபவர்கள் வெல்ல முடியாது' என்ற கூற்றினை நூறு சதங்களை கடந்து நிரூபித்துக் காட்டினார்.

மேலே சொன்ன வால்ட் டிஸ்னி, திருபாய் அம்பானி, ஜே.கே. ரோலிங், ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ், நாராயண மூர்த்தி மற்றும் சச்சின் டெண்டுல்கர் ஆகிய அனைவரின் முயற்சிகளும், மனப்பாங்கும் எவ்வாறு வெற்றிக்கு வழிகாட்டும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக ஆசிரியர் கூறுகிறார். மனப்பாங்கை அறிந்து கொள்வதற்கு பத்து வெவ்வேறு வகையான கேள்விகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன (பக்கம் 86).

தீர்மானமான தொடக்கம், தளராத தொடர் முயற்சி, எதிர்பாராத தடங்கல்கள் இவை அனைத்தையும் வெற்றிகரமாக கையாள்பவர்கள் வெற்றி படிக்கட்டுகளில் தொடர்ந்து ஏறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற வெயிட் பிலிப் அவர்களின் கூற்றை ஆசிரியர் அருமையாக கோடிட்டு காட்டியுள்ளார். பணத்தை பெருக்குவதற்கான வழிமுறைகளை வெகு தெளிவாக எடுத்து கூறுகிறார். இதன் தொடர்ச்சியாக ஓய்வு கால பணப்புழக்கம் மற்றும் புத்திசாலித்தனமான முதலீடுகளை வழிமுறைகளுடன் ஆசிரியர் எடுத்து கூறுகிறார். ஊழலை பற்றிய ஆசிரியரின் மனத்தாங்கல் உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது (பக்கம் 240).

செல்வத்தை சேர்ப்பவர்கள் உலகின் பணக்காரர்களில் ஒருவராக இருக்க வேண்டும் என்பதில் கட்டாயம் இல்லை. அதேபோல உலக பணக்காரர்கள் வரிசையில் உள்ளவர்கள் திறமையான முறையில் செல்வத்தை சேர்த்தவர்கள் என கருதமுடியாது. திறமையான செல்வம் சேர்த்தவர் அருகில் உள்ள குடிசையிலும் இருக்கலாம். அதன் முக்கிய கூறுகள் -

தேவைக்கு மேல் இருக்க கூடிய பணம்.

முடிவுகள் பணத்தால் பாதிக்கப்படக் கூடாது.

விரும்பும் வாழ்க்கையை வாழ்வது. சுருங்கக் கூறின் பணம் ஒருவரை படுத்தக்கூடாது.

பணத்தை வென்றவர்கள் எப்பொழுது தங்களுடைய செயலை நிறுத்திக்கொண்டு, இருக்கும் பணத்தை எப்படி செலவு செய்வது என்பதை தெளிவாக அறிவார்கள்.

பணம் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ உதவுகிறது.

பணம் அடிப்படை நம்பிக்கைகளை வலுவூட்டு கிறது.

பணத்தை வென்றவர் லட்சாதிபதிகளில் ஒருவராக இருந்தாலும் லட்சத்தில் ஒருவராகவே இருப்பார்.

பணத்தை வென்றவர்களுக்கு கீழ்கண்ட குணாதிசயங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை:

1.நம்பிக்கை கொள்வது.

2.அறிவை தேடுதல்.

3.சரியான நடவடிக்கை எடுத்தல்.

4.யதார்த்தமாக இருத்தல்.

5.அர்ப்பணிப்புணர்வு.

284 பக்கங்களில் ஒரு சிறிய உலகை உருவாக்கி பணம் சம்பாதிப்பது என்பது வேறு, பணத்தை வெல்வது என்பது வேறு என்ற கருத்தை தெளிவான உதாரணங்களுடனும், யதார்த்த நடையிலும் அர்ப்பணிப்புணர்வோடு நூலாசிரியர் எடுத்துக்கூறியுள்ளார். பணத்தை வெல்பவர்கள் தவறாமல் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

மாறும் கண்ணோட்டம், மாறாத பணம்!

பி. பத்மநாபன் தி இந்து திங்கள், ஜனவரி 27, 2014

இன்றும் நம்முடைய மனதில் கணக்கிடும் முறை (MENTAL ACCOUNTING) மிகவும் 

வியக்கத்தக்கது.

உதாரணமாக ஒருவர் உங்களுக்கு சினிமாவிற்கு 4 டிக்கெட் கொடுக்கிறார் என வைத்துக்கொள்வோம். அதன் விலை 500 ரூபாய். உங்களிடம் கார் இல்லை, வெளியில் நல்ல மழை, ரெகுலராக செல்வது போல பஸ்ஸில் போக முடியாது, போனால் போகிறது என்று போகாமல் விட்டுவிடுவோம். காட்சி மாறுகிறது, நீங்கள் 4 டிக்கெட் 500 ரூபாய் கொடுத்து வாங்கியுள்ளீர்கள், அதை இழப்பதற்கு மனமில்லை எனவே இன்னும் 300, 400 ரூபாய் கொடுத்து ஆட்டோவிலோ அல்லது கால் டாக்ஸியில் போய் விடுவோம்.

ஏனென்றால் நம்முடைய 500 ரூபாய் என்றால் இழப்பதற்கு மனமில்லை. டிக்கெட் நீங்கள் வாங்கினால் அதற்கு ஒரு விலை, மற்றவர் கொடுத்தால் இன்னொரு விலை, இது எந்த ஊர் நியாயம்?

மற்றொரு உதாரணம், நாம் ஒரு லேப் டாப் வாங்கச் செல்கிறோம், அதனுடைய விலை 40,000 ரூபாய். பில் போடும் முன்பு கடைக்கு வந்த ஒருவர் சொல்கிறார், 1 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள மற்றொரு கடையில் இது 39,500, நாம் 2.5% டிஸ்கௌன்ட்டிற்காக அவ்வளவு தொலைவு செல்ல வேண்டுமா என்று பெரும்பாலும் அந்தக் கடையிலேயே வாங்கிவிடுவோம். அதே சமயம் ஒரு PEN DRIVE ன் விலை ரூ.1000, அது வேறு கடையில் 40% டிஸ்கௌன்ட் என்றவுடன் விழுந்தடித்து கொண்டு ஓடிவிடுவோம்.

500 ரூபாய் 40,000 ரூபாயோடு ஒப்பிடும்போது நமக்கு பெரிதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அதைவிட குறைவான 400 ரூபாய் 1000 த்துடன் ஒப்பிடும்போது பெரிதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் இந்த 2 தள்ளுபடியையும் நமதாக்கி கொள்ளவேண்டுமானால் நாம் செலவிடும் நேரம் ஒன்றே!

இரண்டு மாதம் முன்புதான் நம் வீட்டில் 40” புதிய கலர் TV வாங்கியுள்ளோம், நமக்கு குலுக்கலில் அதே மாதிரி ஒரு TV பரிசாகக் கிடைக்கிறது அதன் விலை 40,000 ரூபாய். நம்மிடம் யாராவது விலைக்கு கேட்டல் நாம் ரூபாய் 35,000 முதல் 38,000 வரை கொடுக்கவேண்டும் என்று எதிர்ப்பார்க்கிறோம். மாறாக நம்முடைய நண்பருக்கு இதே மாதிரி விழுந்தால் நமக்கு அதை 25,000 அல்லது 30,000 ரூபாய்க்கு தரவேண்டும், ஏனெனில் அது நண்பருக்கு தேவை இல்லை என்று எண்ணுவோம்.

எனக்கு ஒரு செய்தி முன்பு எப்போதோ படித்தது மனதிற்கு வருகிறது. ஒருவன் ஆற்றில் கால் தவறி விழுந்து விட்டான், அவனுக்கு நீச்சலும் தெரியாது, நீச்சல் நன்கு தெரிந்த ஒருவர் “உன் கையை கொடு”. நான் மேலே தூக்கி விடுகிறேன் என்று எவ்வளோவோ சொல்லியும் அவன் கையை கொடுக்கவில்லை. சிறிது யோசனைக்கு பின்பு, “இந்தா என் கையை பிடித்துக்கொள்” என்றவுடன் கையை லபக் என்று பிடித்து கொண்டான். வார்த்தையில் கூட எதையும் பிறரிடம் தருவதில்லை, ஆனால் யார் கொடுத்தாலும் வாங்கிக் கொள்ளவேண்டும்... நல்ல கொள்கை!

மேலும் சிலர் நகைச்சுவையாய் சொல்வார்கள். உங்கள் வீட்டிற்கு நான் வந்தால் எனக்கு என்ன தருவாய் என்றும் அதே சமயம் என் வீட்டிற்கு நீ வந்தால் எனக்கு என்ன கொண்டு வருவாய் என்பார்களாம்.

இதில் இருந்து தெரிவது என்னவென்றால் எந்த ஒரு பொருளும் நம் கையில் இருந்தால் அதற்கு மதிப்பு அதிகம், மற்றவர்கள் கையில் இருந்தால் அது குறைவு. ஆனால் நடைமுறை வாழ்வில் பணம் யாரிடம் இருந்தாலும் ஒன்றே.

நாம் ஒரு ஹோட்டலுக்கு டீ சாப்பிட செல்கிறோம், அப்போது அந்த டீ கீழே கொட்டிவிடுகிறது, நாம் வேறு டீ வாங்கிக்கொள்வோம். அதே சமயம் டீக்கு என வைத்துள்ள பணம் தவறி கீழே விழுந்து விட்டது. அப்போது நாம் டீ குடிப்பதைத் தவிர்த்துவிடுவோம். ஏனெனில் டீக்கு என வைத்துள்ள பணத்தை நாம் தொலைத்துவிட்டோம், அது அந்த டீ குடித்ததற்கு சமம் என நினைக்கிறோம்.

இன்று நிறைய பேருக்கு போனஸ் என்று ஒரு தொகை அவர்களுடைய சாலரியை தவிர வருட முடிவில் கிடைக்கிறது. அந்த போனஸ் தொகை என்பது அவர்கள் நமக்கு சும்மா தரவில்லை, நம்முடைய செயல்பாடு, மற்றும் நிறுவனத்தின் செயல்பாட்டை ஒட்டித்தான் பெரும்பாலும் போனஸ் தரப்படுகிறது. ஆனால் நாம் அந்த பணத்திற்கு சாலரிக்கு கொடுக்கும் மதிப்பை ஒரு போதும் தருவதில்லை மாறாக அது நமக்கு கிடைத்த பரிசு என்று நினைத்து அந்த பணத்தை பெரும்பாலும் விரயம் செய்கிறோம் என்றால் அது மிகையாகாது.

பொதுவாக ஹோம் லோனில் நாம் வாங்கும் பணத்தை போன்று 2.5 மடங்கு வட்டியுடன் சேர்த்து நாம் பணம் கட்டுவோம். அதாவது 20 லட்சம் என எடுத்துக்கொண்டால் 48 லட்சம் மொத்தமாக செலுத்துவோம். இதை பார்க்கும் பலர் என்னுடைய எல்லா பணமும் வட்டியிலே போய்விடுகிறது அதை சீக்கிரம் அடைக்கவேண்டும் என்று முன்பாகவே லோனை முடித்து விடுவார்கள்.

அதே சமயம் நான் மாதம் 10,000 ரூபாய் மியூச்சுவல் ஃபண்டில் போட்டால் இன்னும் 20 வருடங்களில் 15% கூட்டு வட்டியில் அந்த தொகை 1.51 கோடி, உடனே அதற்கு 20 வருடத்தில் என்ன வேல்யு இருக்கப்போகிறது. உங்கள் பணம் 6 மடங்கு பெருகுவது கண்ணிற்குத் தெரியவில்லை ஆனா நீங்கள் கட்டக்கூடிய 2.5 மடங்கு கண்ணை உறுத்துகிறது.

மேலே சொன்னவை ஒவ்வொரு சூழ்நிலையில் எப்படி ஒருவர் மனநிலை வேறுபடுகிறது என்பதற்கு உதாரணங்கள். இதோடு நம்முடைய முதலீட்டு முறையை ஒப்பிட்டு பார்த்தால் நாம் எவ்வளவு தவறுகள் தெரியாமால் செய்கிறோம் என்பது புலப்படும். ரியல் எஸ்டேட், பங்கு சந்தை மற்றும் மியூச்சுவல் ஃபண்ட் முதலீடுகள் நீண்ட கால அடிப்படையில் உள்ளவை, ஆனால் நாம் ஒவ்வொரு வருடமும் மற்ற குறுகிய கால முதலீடுகளுடன் ஒப்பிட்டு, நாம் அதில் போட்டிருக்கலாம் அல்லது இதில் போட்டிருக்கலாம் என்று நினைப்பது தவறு.

மேலும் இன்சூரன்சில் போட்ட பணம் 5% வட்டிக்கு மேலே கிடைக்கவிட்டாலும் அதை பெரிதாக எடுத்துகொள்வதில்லை மாறாக எனக்கு அது கம்மியாக இருந்தாலும் அது பாதுகாப்பானது என்று நமக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்கிறோம்.

உதாரணமாக நாம் 1 லட்ச ரூபாய் க்கு, 5 பங்குகள் வாங்கினால் அதில் 2 லாபகரமாக இருக்கும் அதே சமயம் 3 நஷ்டத்தில் இருக்கும். ஆனால் மொத்தத்தில் 10% லாபம். நம் மனது 3 பங்கு ஏன் நஷ்டத்தில் உள்ளது என்று தான் என்னுமே தவிர மொத்தத்தில் நம்முடைய முதலீடு லாபத்தில் உள்ளதை நினைப்பதில்லை. மாறாக மியூச்சுவல் ஃபண்டில் 30 அல்லது 40 பங்குகள் வாங்கி அதனுடைய மதிப்பை NAV மூலம் தெரியப்படுத்துகிறார்கள். அதிலும் சில பங்கு லாபத்திலும் சில பங்கு நஷ்டத்தில் இருந்தாலும் NAV மூலம் பார்ப்பதால் நம்மை அது பாதிப்பதில்லை.

சாராம்சம்

பணம் எந்த உருவில் நமக்கு கிடைத்தாலும் அதன் மதிப்பு ஒன்றே. அதனால் எல்லா பணத்தையும் நாம் ஒரே கண்ணோட்டத்தில்தான் பார்க்கவேண்டும். முதலீடு செய்வதற்கு முன்பு நாம் பணத்தை எதற்காக முதலீடு செய்கிறோம் அதனுடைய குறிக்கோள் என்ன, அது குறுகிய கால முதலீடா அல்லது நீண்ட காலமா? அது உத்திரவாத வட்டியை அல்லது சந்தையின் போக்கிற்கேற்ப மாறுபட்டு, கொஞ்ச காலம் காத்திருந்தால் அதிக ரிடர்ன் கிடைப்பதற்கு எவ்வளவு சதவிகித வாய்ப்பு உள்ளது முதலியவற்றை அறிந்த பின்பே முதலீட்டை தேர்வு செய்யவேண்டும்.

இன்று எல்லாமே, தலை கீழ், நம்மில் நிறைய பேர் இதைப்பற்றி ஒன்றும் தெரிந்து கொள்ளாமலும், தெரிந்து கொள்ள விரும்பாமலும் முதலீடு செய்து (அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார் என்று சொல்லாமல்) தம்முடைய செயலுக்கு அடுத்தவரை பலிகடாவாக்குவது மிகவும் தவறு. இதைப் புரிந்து கொண்டால் எல்லோராலும் எளிதாக பணம் செய்ய முடியும் என்பது யாராலும் மறுக்க முடியாத உண்மை.

பணத்தின் இருப்பை அளவிடும் முறை - என்றால் என்ன?

 இராம.சீனுவாசன்  

 தி இந்து டிசம்பர் 27,2013

ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் சட்ட ரீதியான பணம் என்று ஒன்று உண்டு. நம் நாட்டின் ரூபாய், பைசா என்று நம் பணத்தை அலகுகளாகப் பிரித்துள்ளோம். இதில் ஒரு ரூபாயும் அதற்குக் குறைவான பைசாக்களும் மத்திய அரசின் நிதி அமைச்சகம் வெளியிடுவதாகவும், இரண்டு ரூபாயும் அதற்கு மேல் உள்ள அளவுகளுக்கு ரூபாய்களை ரிசர்வ் வங்கி வெளியிடுவதாகவும் முன்பு ஒரு முறை பார்த்தோம்.

இவை மட்டுமல்லாமல், வங்கிகளில் உள்ள வைப்புக் கணக்குகளும் பணத்திற்கு சமமானவை. ஏனெனில், நாம் கொடுக்க வேண்டிய பணத்தை ஒரு காசோலை மூலமாகச் செலுத்தலாம். 

அரசும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்கு மேல் பணம் செலுத்துவதற்கு காசோலை அல்லது ஒரு demand draft-ஐ பயன்படுத்த நிர்பந்திக்கிறது. மேலும் நாம் எப்போது வேண்டுமானாலும் வைப்பு கணக்கில் உள்ள பணத்தை எவ்வித நஷ்டமும் இல்லாமல் எடுக்க முடியும்.

ஒரு நாட்டில் இருப்பில் உள்ள பணத்தின் அளவை எப்படி அளவிடுவது? இதனை பல்வேறு நிலைகளில் அளவிடும் முறைகள் உண்டு. Reserve money, M1, M2, M3, மற்றும் M4.

முதலில் Reserve Money என்று ஒன்று உண்டு. பொது மக்களிடம் புழக்கத்தில் உள்ள காசு வில்லைகள், ரூபாய் தாள்கள், ரிசர்வ் வங்கியிடம் உள்ள வங்கிகளின் வைப்பு நிதி, ரிசர்வ் வங்கியிடம் உள்ள மற்ற வைப்பு நிதிகள் ஆகிவற்றின் கூட்டுத்தொகையே Reserve Money.

M1 என்பது பொது மக்களிடம் உள்ள பணம், வங்கிகளில் உள்ள வைப்பு தொகை, ரிசர்வ் வங்கியிடம் உள்ள மற்ற வைப்பு தொகைகள் ஆகியற்றின் கூட்டுத்தொகையாகும்.

M2 என்பது, M1+ தபால் துறையில் உள்ள வைப்பு நிதி.

M3 என்பது M2+ வங்கிகளில் உள்ள நீண்டகால வைப்பு நிதி.

M4 என்பது M3+ தபால் துறையில் உள்ள வைப்பு நிதி.

நம் சொத்துகளை பணமாகவோ அல்லது வேறு பொருளாகவோ, நிதி பத்திரங்களாகவோ வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் நம் சொத்துகளை எளிதில் பணமாக மாற்றக்கூடிய தகுதி உடைய எதுவும் பணத்திற்கு நிகரானது. ஒரு சொத்தை எவ்வித நஷ்டமும் இல்லாமல் பணமாக மாற்றக்கூடிய தன்மைக்கு பெயர் நீர்ப்புத்தன்மை (liquidity).

Reserve Money உள்ள எல்லாமே பணம்தான். M1 உள்ள வங்கி வைப்பு நிதியையும் எப்போது வேண்டுமானாலும் எளிதில் பணமாக மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்பதால் Reserve Money-க்கு அடுத்தபடியாக நீர்ப்புத்தன்மை உள்ளது. இதே போல் அடுத்தடுத்த நீர்ப்புத்தன்மைகள் உள்ள பண இருப்பாக M2,M3, மற்றும் M4 உள்ளன என்பதை அறியலாம்.

பணம் III - என்றால் என்ன?

 தி இந்து  இராம.சீனுவாசன் டிசம்பர் 26  2013

உலோக பணமானது உலோகத்தின் இருப்புக்கு ஏற்றவாறு மாறுபடும். அப்பணத்தின் அளிப்பை மத்திய வங்கி தனிச்சையாக மாற்ற முடியாது. 

சட்டரீதியான பணத்தை வெளியிடும் மத்திய வங்கி, பண அளவிற்கு ஈடான தங்கமோ அல்லது வேறு விலை மதிப்புள்ள உலோகங்களோ இல்லாமலே காகித பணத்தை (ஆனால், அரசாங்க பத்திரங்களுக்கு ஈடாக காகித பணத்தை வெளியிட முடியும்) வெளியிட முடியும்

. இவ்வாறு பணத்தின் அளிப்பை தன்னிச்சையாக மாற்றியமைக்க முடியும் என்ற காரணத்திற்காகவும், காதிகப் பணத்தை நாடுகள் விரும்புகின்றன.

எல்லா மத்திய வங்கிகளும் அந்தந்த நாட்டு அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால், தனக்குத் தேவையான பணத்தை அச்சிட்டு கொடுக்குமாறு அரசு மத்திய வங்கியை பணிக்கலாம். எப்போதெல்லாம் தனது செலவை உயர்த்த வேண்டும் என்று  நினைக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் பண அளிப்பை அதிகமாக்கி, அதனைக் கொண்டு அரசு தனக்கு தேவையான திட்டங்களை செயல்படுத்த முடியும்.

ஆனால் இதில் ஒரு பெரும் சிக்கல் உண்டு. பண அளிப்பை அதிகமாக்கும் போது, நாட்டின் உற்பத்தி பெருகவில்லை என்றால், பணவீக்கம் ஏற்படும், அதாவது, பொருட்களின் விலைகள் உயரும். பணவீக்கம் ஏற்பாடும்போதெல்லாம், மக்கள் மேலும் பணவீக்கம் ஏற்படும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் தங்கள் பொருட்களின் விலைகளை மேலும் உயர்த்துவர். இதனால், பணமதிப்பு வேகமாகக் குறையும். பணத்தின் மதிப்பு நிலையாக இருப்பதுதான் அதனின் சிறப்பு செயல்பாடுகளில் ஒன்று என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம்.

பெரும்பாலான நாடுகள், அரசின் ஆணைக்கு பணிந்து பண அளிப்பை மத்திய வங்கி உயர்த்தக்கூடாது என்பதால், பண அளிப்பை மத்திய வங்கி தன்னிச்சையாக முடிவு செய்ய வேண்டும் என்று சட்டம் நிறைவேற்றி உள்ளன. இந்தியாவிலும் இவ்வாறான சட்டம் உண்டு. எனவேதான், மத்திய வங்கி அவ்வப்போது வெளியிடும் பணக் கொள்கை (monetary policy) அறிக்கைகள் கவனத்துடன் விவாதிக்கப்படுகின்றன. பணக் கொள்கையில் பண அளிப்பு எவ்வாறு இருக்கும் என்ற தனது முடிவை மத்திய வங்கி அறிவிக்கும்.

ஒரு நாட்டு பணம் வேகமாக மதிப்பை இழந்தால், அதன் மீது அந்நாட்டு மக்களே நம்பிக்கை இழந்துவிடுவர். 2005 இல் துருக்கி நாட்டின் பணம் ‘லிரா’(lira) தன் மதிப்பை வேகமாக இழந்துவந்தது. ஆகவே, பழைய பத்து லட்சம் லிராவிற்கு ஒரு புதிய லிரா சமம் என்று அந்நாட்டில் புதிய பணம் வெளியிடப்பட்டது. இதே போன்று, 1994 பிரேசில் அரசும் புதிய பணத்தை வெளியிட்டது. 

இவ்விரு அனுபவங்களும், நமக்கு சொல்லும் பாடம், எதனை பணமாக எல்லாரும் ஒப்புக்கொள்கிறார்களோ, அதுவே பணம். மக்களின் நம்பிக்கையை நாட்டின் பணம் இழந்தால், அதனை பயன்படுத்துவதை அந்நாட்டு மக்கள் தவிர்க்கக்கூடும். பல நேரங்களில் தென் அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள மக்கள் தங்கள் நாட்டு பணங்களை தவிர்த்து அமெரிக்காவின் டாலரை பயன்படுத்தியதும் உண்டு.

பணம் II - என்றால் என்ன?

 தி இந்து  இராம.சீனுவாசன் டிசம்பர் 25 2013

உலகின் வெவ்வேறு நாடுகளில் வெவ்வேறு பொருட்கள் பணம் என்று பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தங்கம், வெள்ளி, தானியங்கள், மிருகங்களின் பற்கள், சிப்பிகள் என்று பல பொருட்கள் பணமாக பயன்பாட்டில் இருந்துள்ளன. முதலில் பணமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டப் பொருட்களின் மதிப்பு அவற்றின் மாற்று பயன்பாட்டின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. உதாரணமாக உணவு தானியங்களை பணமாகப் பயன்படுத்தும் போது, அந்த தானியங்கள் கொடுக்கும் உணவின் மதிப்பே பணத்தின் மதிப்பாக எடுத்துகொள்ளப்பட்டது.

உணவுப் பொருட்களை பணமாகப் பயன்படுத்துவதில் சில சிக்கல்கள் இருந்தன. தானியம் உணவுக்காகப் பயன்படுத்தும்போது அந்த தானிய பணத்தின் அளவும் குறையும். அந்த தானியம் அதிகமாக உற்பத்தி செய்யப்பட்டால், பணத்தின் அளவு உயரும். தானியப் பணத்தின் அளவு மாறும்போது அதனின் மதிப்பும் மாறிக்கொண்டே இருந்தது. 

இதே காரணங்களுக்காக எளிதில் அழுகக்ககூடிய பழங்கள், காய்களைப் பணமாகப் பயன்படுத்த முடியாது என்பது தெளிவு. தங்கம் போன்ற உலோகங்கள் பணத்தின் மூன்று தன்மைகளையும் கொண்டிருந்தன. இவை நீண்ட காலத்திற்கு மதிப்பைக் கொண்டதாகவும், சிறு அலகுகளாகப் பிரிக்கக்கூடியதாகவும், பரிவர்த்தனை இடைப்பொருளாகவும் இருந்தன. கிடைப்பரிய உலோகங்கள், எளிதில் எடுத்து செல்லக்கூடியதாக இருந்ததால் பணம் போன்று பயன்படுத்தப்பட்டன.

தங்கம், வெள்ளி போன்ற உலோகங்கள் பணமாகப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்ததிலிருந்து, அதனை வங்கியில் சேமித்து வைக்கவும் துவங்கினர். சேமித்த தங்கத்திற்கான ரசீது பரிவர்த்தனையில் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஒருவர் வங்கியில் வைத்த தங்கத்திற்கான ரசீது பரிவர்த்தனையில் மற்றவர்க்கு கொடுக்கப்பட, தங்கம் வைப்பும் மற்றவர்க்கு மாற்றப்பட்டது. இவ்வாறு தங்கத்தை மாற்றுவதற்கு பதில் தங்கம் வைப்பு ரசீது மாற்றப்பட்டது.

தங்கம் வைப்புக்காக வங்கிகள் கொடுத்த ரசீது, அந்த வங்கிகள் மேல் உள்ள நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தங்கத்துக்கு இணையாக பரிவர்த்தனையில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டன. இந்த நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி வங்கிகள் மேலும் தங்கம் இல்லாமலே ரசீது கொடுக்க ஆரம்பித்தன. இதுவே, அரசோ அல்லது மத்திய வங்கியோ வெளியிடும் சட்ட ரீதியான காகித பணம் உருவாவதற்கு அடிப்படையானது.

சட்ட ரீதியான பணத்திற்கு எவ்வித உள்ளார்ந்த மதிப்பும் இல்லை, ஆனால் அதன் மேல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மதிப்பைக் கொண்டதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. 

எல்லாரும் இந்த சட்டரீதியான பணத்தை பரிவர்த்தனை இடைப்பொருளாக ஒப்புகொண்டதால் இது பணமாக இருக்க முடிந்தது. சட்ட ரீதியான பணத்தை சிறு சிறு அலகுகளாக பிரிக்கமுடிந்ததால், (ஒரு பைசா முதல் ஆயிரம் ரூபாய் வரை) எல்லா பொருட்களின் விலைகளையும் எளிதில் பணமதிப்பில் கூறமுடியும். சட்ட ரீதியான காகிதப் பணம் பரிவர்த்தனை இடைப்பொருளாகவும், சிறு சிறு அலகுகளாக பிரிக்கவும், மதிப்பை தக்கவைத்துக்கொள்ளக்கூடியதாகவும் இருந்ததால், பணத்தின் அனைத்து செயல்பாடுகளையும் செய்யக்கூடிய சிறந்த பொருளாக இது கருதப்படுகிறது.

Survey says... our many moods about money

 

Bloomberg :Ben Steverman  THU, NOV 14 2013. 01 02 PM 

The world is awash in meaningless statistics.
 As a personal-finance reporter,
 I sometimes worry I’ll be among the first to drown in them.

Financial firms inundate my peers and me with polls, surveys and studies—some three dozen of the things scurried into my inbox in the past month. Many are of dubious intellectual value. Did you know, for example, that 49% of Charles Schwab and Co. clients say now’s a good time to invest in stocks? Yup. A perfectly ambiguous percentage of Schwab investors—short of a majority yet not a distinct minority—are bullish on equities. With all due respect to the discount brokerage, why should we care?

While an overloaded inbox makes me cranky, there’s some juicy stuff tucked away among the surveys. Many people will answer financial questions from a pollster that, coming from close friends or family, would likely be greeted with, at best, a brisk “None of your business.” The best surveys are a sort of intriguing economic voyeurism, giving us statistical snapshots of our neighbours’ finances and revealing trends.

The key is filtering out the nonsense. One survey in my inbox questioned 150 people—a number more appropriate for the seating capacity of a Denny’s than for a poll sample size.

With all that noted, here are some of the most striking findings from financial pollsters in the past month:

1. Advisers to the wealthy: stop being so generous!

Here’s a window into the private conversations between advisers and their rich clients: According to a US Trust survey of 300 professional advisers to the wealthy, 50% prefer that their clients accumulate at least $500,000 in liquid assets before they start giving to charity. Almost a quarter would like their clients to amass $3 million before parting with some of their wealth.

By this standard, most of those now giving to charity would keep their wallets shut. According to the Chronicle of Philanthropy, Americans of all income levels give away about 4.7% of their earnings each year. Those making $50,000 to $100,000 donate the greatest share of their income.

A companion survey found high-net-worth clients are far more inclined to be generous than their advisers—a result undermined by the fact that US Trust polled only those wealthy who were already “actively engaged in charitable giving.”

2. Cash-hungry muggers should focus on men

Muggers looking for good old-fashioned cash should choose their targets carefully: A Visa survey shows that two-thirds of Americans carry less than $50 in their wallets, and 40% carry less than $20. Men are four times more likely than women to carry more than $100 in cash.

3. Surveys ignore the biggest retirement roadblocks

A study sponsored by Principal Financial Group asked financial advisers what holds back workers from adequately preparing for retirement. The most commonly mentioned constraints: “not saving enough” (cited by 74%), “not starting to save early enough” (70%) and “living beyond their means” (69%).

Fair enough, but let me suggest two constraints the study overlooked. First: not earning enough. The US Census Bureau says the inflation-adjusted median household income last year was $51,017. That’s dropped 9% since 1999.

Second: not having access to a retirement plan at work. Under a study titled “Access, Participation Strong in Employer-Provided Retirement Plans,” mutual fund trade group Investment Company Institute revealed a statistic that contradicted its own headline. Just 50% of workers age 21 to 64 have access to a 401(k) or other workplace retirement plan. That rate, the lowest on record, hasn’t budged since 2009 and is 10 points lower than in 2000.

4. Bosses win no points for ‘fun’— and no, you can’t work from home

They earn more than us. They get to tell us what to do all day. But we still like our bosses. According to Kronos Inc., 69% of employees think their managers set a good example. When asked to choose between a boss who invests in professional development and one who makes the workplace “fun,” 61% of respondents decided against fun. The fictional antics of Michael Scott from NBC’s “The Office” may be having an effect here.

If your boss is being a pain about working from home or providing other forms of workplace flexibility, you’re not alone. A survey by human resources nonprofit WorldatWork found fewer companies offering most forms of workplace flexibility. In 2010, 57% of employers offered employees the option of condensing workweeks into fewer than five days, compared with just 43% this year.

5. Pessimism can be highly selective

Given the economic trauma of recent years, I’m not surprised when people are gloomy. I am surprised when people think everyone but themselves is in for a bad time. That trend is most obvious among the wealthy, who are benefiting most from rising stock and real estate prices. In a PNC survey of affluent investors, a majority were optimistic about the performance of the stock market, the real estate market and their investment portfolios in the next six months. Yet somehow only 32% were upbeat on the US economy.

6. Returned-to-nesters aren’t budging— or reproducing

A majority of consumers, 51%, told LearnVest and Chase that they feel “it’s too expensive to raise a child today,” and 37% said they’d delayed having children because of financial concerns.

To explore one such worry, Securian Financial Group surveyed 700 young adults still living with their parents. Just 10% pay rent, and 91% said they have no deadline for moving out. In their defense, 82% said they help with chores. I wonder what a survey of their parents would reveal.

7. Middle-class bills may trump Turkeys

While the wealthy tend to be optimistic about their ability to make money in the market now, dozens of surveys highlight how many middle-class Americans are weighed down by bills and stagnant wages. In a Wells Fargo and Co. poll of the middle class, 59% said “paying monthly bills” is their top financial concern—up from 37% two years ago. Both paying those bills and saving is “not possible” for 42%, while the poll found more than half of those in their 50s despair that they’ll “never be able to retire.”

Two studies encapsulate this tale of diverging attitudes: A Discover Financial Services survey found shoppers plan to spend an average of $1,014 during the holidays, up 20% from last year. Yet a relatively small group of high-end consumers drive much of holiday spending. Thus, a study of middle-class military families by First Command Financial Services also found 62% are cutting back on Thanksgiving spending and travel.

8. The ostrich investing approach lives

Sometimes people admit to opinions that are, according to the vast majority of experts, foolish. Almost every retirement plan and pension puts workers’ retirement assets in stocks to some degree, and a Federated Investor survey of advisers found 92% are confident that equities “will provide a solid result for clients.” Nevertheless, just 24% of middle-class Americans are confident in stocks as an investment for retirement, according to Wells Fargo.

That’s down from 30% in 2011—even as the stock market is way up. Will improving financial literacy help? Not if Americans don’t want to listen to industry experts and reporters like me. 

A majority of middle-class Americans—51%—say, “I have little interest in learning more about investing.” Well then.